قلمرو من

وبلاگم را با شعری کودکانه آغاز می کنم، این شعر را لوییزا می الکات وقتی ده ساله بوده سروده است و من زمانی که نوزده ساله بودم ترجمه نمودم:


قلمرو پادشاهی من


قلمرو پادشاهی کوچکی از آن من است،
جایی که اندیشه ها و احساسات مسکن دارند.
و من به خوبی می دانم که وظیفه حکمرانی آن سخت دشوار است،
زیرا خشم مرا اغوا می کند و آشفته ام می سازد،
سرکشی، گمراهم خواهد کرد،
و تاریکی خودپسندی بر تمام کلمات و کردارهایم دام خواهد گسترد.


چطور می توانم یاد بگیرم بر خویشتن حکمفرمایی کنم تا دختری باشم که بایستی باشم؟
درستکار و شجاع، و هرگز از تلاش برای خوب بودن خسته نشوم؟
چطور می توانم روح آفتابی ام را پایدار سازم تا در طول راه زندگی بدرخشد؟
چطور می توانم هر روز قلب کوچکم را برای یک آواز شیرین کوک کنم؟


خداوندا! مرا با عشق یاری کن تا هراسم را دور افکنم.
به من بیاموز تا به تو تکیه کنم و احساس نمایم که تو بسیار نزدیکی.
به من بیاموز که هیچ گناهی پنهان نمی ماند،
هیچ اندوه کودکانه ای خیلی کوچک نیست،
چون تو با شکیبایی لایتناهی همه را آرام می کنی و تسلی می بخشی.


هرگز با جستجو هیچ دنیایی فتح نمی شود مگر آنکه او در دل باشد.
تا زمانی که مسیرم را بیابم، تو راهبرم باش،
با یک دست مهربان راهنمایی کن قلمرو شادت را در درون من،
و با اقتدار فرمانروایی کن.

لوییزا الکات/ مجیده قاضی زاده